تلویزیون هوشمند چیست؟

تلویزیون هوشمند

برای بررسی کاربرد این موضوع در خانه، هوشمندسازی خانه در شهریار؛ از کجا شروع کنیم و چه تجهیزاتی نیاز داریم؟ را هم بخوانید.

تلویزیون هوشمند که به عنوان تلویزیون متصل (CTV) نیز شناخته می‌شود، یک مجموعه تلویزیونی سنتی با اینترنت یکپارچه و ویژگی‌های تعاملی وب  است که به کاربران اجازه می‌دهد موسیقی و ویدیوها را پخش کنند، اینترنت را مرور کنند و عکس‌ها را مشاهده کنند.

تلویزیون‌های هوشمند همگرایی فناوری رایانه‌ها، تلویزیون‌ها و پخش‌کننده‌های رسانه دیجیتال هستند. علاوه بر عملکردهای سنتی دستگاه‌های تلویزیونی که از طریق رسانه‌های پخش سنتی ارائه می‌شوند، می‌توانند به سرویس‌های رسانه‌ای برتر مانند پخش تلویزیون و رادیو اینترنتی، همراه با دسترسی به شبکه خانگی دسترسی داشته باشند.

تلویزیون هوشمند نباید با تلویزیون اینترنتی، IPTV  یا تلویزیون جریانی اشتباه گرفته شود. تلویزیون اینترنتی به دریافت محتوای تلویزیونی از طریق اینترنت به جای سیستم های سنتی مانند زمینی، کابلی و ماهواره ای بدون توجه به نحوه ارائه اینترنت اشاره دارد.

یکی از استانداردهای فناوری تلویزیون اینترنتی برای استفاده توسط پخش کننده های تلویزیونی است. پخش جریانی تلویزیون اصطلاحی است که برای برنامه‌هایی که توسط شرکت‌ها و افراد مختلف برای پخش در تلویزیون اینترنتی ایجاد می‌شوند استفاده می‌شود.

در تلویزیون های هوشمند، سیستم عامل از قبل در سیستم عامل تلویزیون نصب شده است که دسترسی به برنامه ها و سایر محتوای دیجیتال را فراهم می کند. در مقابل، تلویزیون های سنتی در درجه اول به عنوان نمایشگر عمل می کنند و به سفارشی سازی خاص فروشنده محدود می شوند.

برنامه‌های نرم‌افزاری را می‌توان از قبل در دستگاه بارگذاری کرد یا بر حسب تقاضا از طریق فروشگاه برنامه یا بازار نصب کرد.فناوری ای که تلویزیون های هوشمند را فعال می کند همچنین در دستگاه های خارجی مانند ست تاپ باکس و برخی پخش کننده های بلوری، کنسول های بازی، پخش کننده های رسانه دیجیتال، سیستم های تلویزیون هتل، گوشی های هوشمند و سایر دستگاه های تعاملی متصل به شبکه که از نوع تلویزیون استفاده می کنند، گنجانده شده است.

خروجی های نمایش این دستگاه‌ها به بینندگان اجازه می‌دهند ویدیوها، فیلم‌ها، نمایش‌های تلویزیونی، عکس‌ها و سایر محتواها را از وب، کانال‌های تلویزیون کابلی یا ماهواره‌ای یا یک دستگاه ذخیره‌سازی محلی پیدا و پخش کنند.

تعریف کلی تلویزیون هوشمند

دستگاه تلویزیون هوشمند یا تلویزیونی با قابلیت‌های اینترنت یکپارچه یا ست‌اپ باکسی برای تلویزیون است که توانایی محاسباتی و اتصال پیشرفته‌تری را نسبت به تلویزیون‌های پایه معاصر ارائه می‌دهد.

تلویزیون های هوشمند ممکن است به عنوان یک ابزار اطلاعاتی یا سیستم رایانه ای از یک دستگاه تلفن همراه که در یک دستگاه تلویزیون ادغام شده است در نظر گرفته شود. به این ترتیب، تلویزیون هوشمند اغلب به کاربر اجازه می‌دهد تا برنامه‌ها افزونه‌های پیشرفته‌تری را بر اساس یک پلتفرم خاص نصب و اجرا کند.

تلویزیون های هوشمند یک سیستم عامل کامل یا نرم افزار سیستم عامل موبایل را اجرا می کنند که بستری را برای توسعه دهندگان برنامه فراهم می کند.پلت‌فرم‌های تلویزیون هوشمند یا میان‌افزار دارای یک کیت توسعه نرم‌افزار عمومی (SDK) ویا کیت توسعه بومی (NDK) برای برنامه‌ها هستند تا توسعه‌دهندگان شخص ثالث بتوانند برنامه‌های کاربردی را برای آن توسعه دهند، و یک فروشگاه برنامه تا کاربران نهایی بتوانند برنامه‌ها را نصب و حذف کنند.

SDK عمومی به شرکت‌های شخص ثالث و سایر توسعه‌دهندگان برنامه‌های تعاملی امکان می‌دهد یک بار برنامه‌ها را بنویسند و اجرای موفقیت‌آمیز آن‌ها را بر روی هر دستگاهی که از پلتفرم تلویزیون هوشمند یا معماری میان‌افزاری که برای آن نوشته شده است، بدون توجه به سازنده سخت‌افزار پشتیبانی می‌کند.

تلویزیون‌های هوشمند محتوا مانند عکس‌ها، فیلم‌ها و موسیقی را از رایانه‌های دیگر یا دستگاه‌های ذخیره‌سازی متصل به شبکه در یک شبکه با استفاده از یک سرور رسانه دیجیتال Living Network Alliance  Universal Plug and Play یا برنامه خدمات مشابه مانند Windows Media Player یا متصل به شبکه ارائه می‌کنند.

همچنین دسترسی به خدمات مبتنی بر اینترنت از جمله کانال‌های پخش تلویزیونی سنتی، خدمات پیگیری، ویدیوی درخواستی (VOD)، راهنمای برنامه‌های الکترونیکی، تبلیغات تعاملی، شخصی‌سازی، رای‌گیری، بازی‌ها، شبکه‌های اجتماعی و سایر برنامه‌های چندرسانه‌ای را فراهم می‌کند.

تلویزیون هوشمند دسترسی به فیلم‌ها، نمایش‌ها، بازی‌های ویدیویی، برنامه‌ها و موارد دیگر را امکان‌پذیر می‌سازد. برخی از این برنامه ها عبارتند از Netflix، Hulu، Spotify، YouTube و Amazon.

در اوایل دهه 1980، گیرنده های تلویزیونی هوشمند در ژاپن معرفی شدند. افزودن یک تراشه LSI با حافظه و یک تولید کننده کاراکتر به یک گیرنده تلویزیونی، بینندگان ژاپنی را قادر ساخت ترکیبی از برنامه ها و اطلاعات ارسال شده از طریق خطوط اضافی سیگنال تلویزیونی پخش شده را دریافت کنند.

یک پتنت در سال 1994 ثبت شد و سال بعد تمدید شد. برای یک سیستم تلویزیونی هوشمند، که با سیستم های پردازش داده، از طریق یک شبکه دیجیتال یا آنالوگ مرتبط است. جدای از اتصال به شبکه های داده، یک نکته کلیدی توانایی آن در دانلود خودکار روتین های نرم افزاری ضروری،و بر اساس تقاضای کاربر، و پردازش نیازهای آنها است.

با این حال، توصیف عناصر یک تلویزیون هوشمند را می توان در گفتمان عمومی از ابتدای دهه 1980 ، با معرفی سرویس های ویدئوتکس، به ویژه اطلاعات تله تکست برای دریافت توسط دستگاه های تلویزیون، یافت، که باعث شد مفسران به این فکر کنند که تلویزیون ها و لوازم جانبی به گونه ای تکامل می یابند که طیفی از فعالیت های مرتبط را در بر می گیرد.

استقبال گسترده از تلویزیون دیجیتال در اواسط اواخر دهه 2000 و اوایل دهه 2010، تلویزیون های هوشمند را بسیار بهبود بخشید. تولیدکنندگان بزرگ تلویزیون، تولید تلویزیون های هوشمند را فقط برای تلویزیون های میان رده تا رده بالا در سال 2015 اعلام کرده اند. تلویزیون های هوشمند در اواخر دهه 2010 به شکل غالب تلویزیون تبدیل شدند.

در ابتدای سال 2016، نیلسن گزارش داد که 29 درصد از افرادی که درآمدشان بیش از 75000 دلار در سال است، تلویزیون هوشمند دارند.

ویژگی های معمولی

دستگاه‌های تلویزیون هوشمند همچنین دسترسی به محتوای تولید شده توسط کاربر چه در یک هارد دیسک خارجی یا در فضای ذخیره‌سازی ابری ذخیره شده و به سرویس‌های تعاملی و برنامه‌های اینترنتی مانند YouTube، که بسیاری از آنها از پخش جریانی زنده HTTP همچنین به عنوان HLS از جریان تطبیقی ​​استفاده می‌کنند، فراهم می‌کنند.

دستگاه های تلویزیون هوشمند با ترکیب اطلاعات از اینترنت با محتوای ارائه دهندگان تلویزیون، مدیریت محتوای سنتی را تسهیل می کنند. خدمات به کاربران ابزاری برای ردیابی و دریافت یادآوری‌ها درباره نمایش‌هایا رویدادهای ورزشی و همچنین امکان تغییر کانال‌ها برای مشاهده فوری ارائه می‌دهد.

برخی از دستگاه‌ها دارای فناوری‌های رابط کاربری ارگانیک تعاملی رابط کاربر طبیعی برای کنترل‌های ناوبری و سایر تعاملات انسانی با تلویزیون هوشمند هستند، مانند دستگاه‌های همراه صفحه دوم، ورودی حرکات فضایی مانند Xbox Kinect، و حتی برای تشخیص گفتار برای رابط کاربری زبان طبیعی هستند.

تلویزیون هوشمند ویژگی های جدیدی را برای جلب رضایت مصرف کنندگان و شرکت ها ایجاد می کند، مانند فرآیندهای پرداخت جدید. ال‌جی و PaymentWall با یکدیگر همکاری کرده‌اند تا به مصرف‌کنندگان اجازه دهند با استفاده از کنترل از راه دور، لپ‌تاپ، تبلت یا تلفن هوشمند به برنامه‌ها، فیلم‌ها، بازی‌ها و موارد دیگر دسترسی داشته باشند.

این برای یک راه آسان تر و راحت تر برای پرداخت در نظر گرفته شده است.

امنیت

شواهدی وجود دارد که تلویزیون هوشمند در برابر حملات آسیب پذیر است. برخی از اشکالات امنیتی جدی کشف شده‌اند و برخی از تلاش‌های موفقیت‌آمیز برای اجرای کدهای مخرب برای دسترسی غیرمجاز بر روی ویدئو مستند شده است.

شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد امکان دسترسی ریشه به دستگاه، نصب نرم‌افزارهای مخرب، دسترسی و اصلاح اطلاعات پیکربندی یک کنترل از راه دور، دسترسی از راه دور و تغییر فایل‌های تلویزیون و درایوهای USB متصل، دسترسی به دوربین و میکروفون وجود دارد.

همچنین نگرانی هایی وجود دارد که هکرها می توانند از راه دور میکروفون یا وب کم را در تلویزیون هوشمند روشن کنند و بتوانند مکالمات خصوصی را شنود کنند. یک آنتن حلقه مشترک ممکن است برای یک کانال انتقال دو طرفه تنظیم شود که قادر به آپلود داده ها به جای دریافت فقط باشد.

از سال 2012، محققان امنیتی آسیب‌پذیری مشابهی را در سری‌های بیشتری از تلویزیون‌های هوشمند کشف کردند که به هکرها اجازه می‌دهد به یک دسترسی ریشه خارجی روی دستگاه دسترسی پیدا کنند.

با پیش بینی افزایش تقاضا برای آنتی ویروس برای تلویزیون های هوشمند، برخی از شرکت های نرم افزار امنیتی در حال حاضر با شرکای خود در زمینه تلویزیون دیجیتال بر روی راه حل کار می کنند. به نظر می رسد تنها یک آنتی ویروس برای تلویزیون های هوشمند موجود است:

«نپتون»، یک سیستم ضد بدافزار مبتنی بر ابر که توسط Ocean Blue Software با مشارکت Sophos توسعه یافته است. با این حال، شرکت آنتی ویروس Avira با شرکت تست تلویزیون دیجیتال Labwise برای کار بر روی نرم افزار برای محافظت در برابر حملات احتمالی به نیروها پیوسته است.

سیاست حفظ حریم خصوصی برای تلویزیون‌های هوشمند سامسونگ Orwellian نامیده می‌شود ، و به دلیل نگرانی‌های شنود با صفحه‌نمایش‌های تله مقایسه شده است.

هکرها از توانایی های تلویزیون هوشمند مانند کدهای منبع برای برنامه ها و اتصال ناامن آن به اینترنت سوء استفاده کرده اند. رمز عبور، اطلاعات آدرس IP و اطلاعات کارت اعتباری می تواند توسط هکرها و حتی شرکت ها برای تبلیغات قابل دسترسی باشد. شرکتی که در این عمل دستگیر شده است Vizio است.

اسناد محرمانه، با کد Vault  و تاریخ آن از سال 2013 تا 2016، شامل جزئیاتی در مورد قابلیت های نرم افزاری سیا، مانند توانایی به خطر انداختن تلویزیون های هوشمند است.

محدودیت دسترسی

وب‌سایت‌های اینترنتی می‌توانند دسترسی تلویزیون هوشمند به محتوا را به دلخواه مسدود کنند یا محتوایی را که توسط هر پلتفرم دریافت می‌شود تنظیم کنند. از زمان راه‌اندازی Google TV در اکتبر 2010، NBC، ABC، CBS و Hulu از دسترسی به محتوای وب خود توسط NBC، ABC، CBS و Hulu مسدود شدند. دستگاه‌های Google TV نیز از دسترسی به برنامه‌های ارائه شده توسط شرکت‌های تابعه Viacom مسدود شدند.

قابلیت اطمینان

در سال 2017، تلویزیون‌های هوشمند رده بالای سامسونگ حداقل به مدت هفت روز پس از به‌روزرسانی نرم‌افزار کار نکردند. ارائه دهندگان برنامه به ندرت برنامه های تلویزیون هوشمند را به آخرین نسخه ارتقا می دهند. به عنوان مثال، نتفلیکس از نسخه های قدیمی تلویزیون با ارتقاهای جدید نتفلیکس پشتیبانی نمی کند.