iot چیست؟

اینترنت اشیا چیست؟

برای بررسی کاربرد این موضوع در خانه، هوشمندسازی خانه در شهریار؛ از کجا شروع کنیم و چه تجهیزاتی نیاز داریم؟ را هم بخوانید.

اینترنت اشیا (iot) شبکه ای از اشیاء فیزیکی را توصیف می کند که با حسگرها، نرم افزارها و سایر فناوری ها به منظور اتصال و تبادل داده با دستگاه ها و سیستم های دیگر از طریق اینترنت تعبیه شده اند. این دستگاه ها از اشیاء خانگی معمولی گرفته تا ابزارهای صنعتی پیچیده را شامل می شود. امروزه با بیش از 7 میلیارد دستگاه اینترنت اشیا متصل، کارشناسان انتظار دارند این تعداد تا سال 2020 به 10 میلیارد و تا سال 2025 به 22 میلیارد برسد.

اینترنت اشیا یک نام اشتباه در نظر گرفته شده است زیرا دستگاه ها نیازی به اتصال به اینترنت عمومی ندارند، آنها فقط باید به یک شبکه متصل باشند و به صورت جداگانه آدرس پذیر باشند.

این زمینه به دلیل همگرایی چندین فناوری، از جمله محاسبات همه جا حاضر، حسگرهای کالا، سیستم های جاسازی شده قدرتمندتر و یادگیری ماشین، تکامل یافته است.

زمینه های سنتی سیستم های تعبیه شده، شبکه های حسگر بی سیم، سیستم های کنترل، اتوماسیون (از جمله اتوماسیون خانه و ساختمان)، به طور مستقل و جمعی اینترنت اشیاء را فعال می کنند.

در بازار مصرف، فناوری اینترنت اشیا مترادف با محصولات مرتبط با مفهوم «خانه هوشمند» است، از جمله دستگاه‌ها و لوازم خانگی (مانند وسایل روشنایی، ترموستات‌ها، سیستم‌های امنیتی خانه، دوربین‌ها و سایر لوازم خانگی) که از یک یا سایر لوازم خانگی پشتیبانی می‌کنند.

اکوسیستم های رایج تر است و می توان از طریق دستگاه های مرتبط با آن اکوسیستم مانند تلفن های هوشمند و بلندگوهای هوشمند کنترل کرد.

اینترنت اشیا در سیستم های مراقبت های بهداشتی نیز استفاده می شود.

تاریخچه IOT

مفهوم اصلی IOT، شبکه ای از دستگاه های هوشمند در اوایل سال 1982 مورد بحث قرار گرفت و یک دستگاه خودکار کوکاکولا اصلاح شده در دانشگاه کارنگی ملون به اولین وسیله متصل به ARPANET تبدیل شد که می توانست موجودی خود را گزارش دهد و اینکه آیا نوشیدنی های تازه بارگذاری شده سرد هستند یا نه.

در سال 1994، رضا راجی این مفهوم را در IEEE Spectrum اینگونه توصیف کرد:

انتقال بسته های کوچک داده به مجموعه بزرگی از گره ها، به طوری که همه چیز از لوازم خانگی گرفته تا کل کارخانه ها را یکپارچه و خودکار کند.

بین سال‌های 1993 و 1997، چندین شرکت راه‌حل‌هایی مانند مایکروسافت در محل کار یا Novell’s NEST را پیشنهاد کردند.

مفهوم “اینترنت اشیا” و خود این اصطلاح، اولین بار در سخنرانی پیتر تی لوئیس، در پانزدهمین آخر هفته قانون گذاری سالانه بنیاد سیاهپوستان کنگره در واشنگتن دی سی، که در سپتامبر 1985 منتشر شد، ظاهر شد.

به گفته لوئیس، «اینترنت اشیا یا IoT، ادغام افراد، فرآیندها و فناوری با دستگاه‌ها و حسگرهای قابل اتصال است تا امکان نظارت از راه دور، وضعیت، دستکاری و ارزیابی روند چنین دستگاه‌هایی را فراهم کند».

اصطلاح “اینترنت اشیا” به طور مستقل توسط کوین اشتون از Procter & Gamble، که بعداً مرکز شناسه خودکار MIT بوده است، در سال 1999 ابداع شد، اگرچه او عبارت “اینترنت برای چیزها” را ترجیح می دهد.

در آن مرحله، او شناسایی فرکانس رادیویی (RFID) را برای اینترنت اشیا ضروری می‌دانست که به رایانه‌ها اجازه می‌دهد همه چیزهای فردی را مدیریت کنند.

موضوع اصلی اینترنت اشیا، تعبیه فرستنده‌های تلفن همراه با برد کوتاه در ابزارهای مختلف و نیازهای روزمره است تا اشکال جدیدی از ارتباط بین افراد و اشیا و بین خود چیزها را فراهم کند.

خانه هوشمند

دستگاه های اینترنت اشیا بخشی از مفهوم بزرگتر اتوماسیون خانگی هستند که می تواند شامل روشنایی، گرمایش و تهویه مطبوع، سیستم های رسانه ای و امنیتی و سیستم های دوربین باشد.

مزایای بلند مدت خانه هوشمند می تواند شامل صرفه جویی در انرژی با اطمینان از خاموش شدن خودکار چراغ ها و وسایل الکترونیکی یا آگاه کردن ساکنان خانه از استفاده باشد.

یک خانه هوشمند یا خانه خودکار می تواند مبتنی بر یک پلت فرم یا هاب باشد که دستگاه ها و لوازم هوشمند را کنترل می کند.

به عنوان مثال، با استفاده از HomeKit اپل، تولیدکنندگان می توانند محصولات خانگی و لوازم جانبی خود را توسط یک برنامه کاربردی در دستگاه های iOS مانند iPhone و Apple Watch کنترل کنند.

هاب های اختصاصی خانه هوشمند همچنین وجود دارد که به عنوان پلتفرم های مستقل برای اتصال محصولات مختلف خانه های هوشمند ارائه می شوند که شامل  Amazon Echo، Google Home، HomePod اپل و SmartThings Hub سامسونگ می شود.

علاوه بر سیستم های تجاری، بسیاری از اکوسیستم های غیر اختصاصی منبع باز وجود دارد.

از جمله اکوسیستم غیر اختصاصی:

• Home Assistant
• OpenHAB
• Domoticz

نگهداری از سالمندان

یکی از کاربردهای کلیدی خانه هوشمند، ارائه کمک به افراد مسن و افراد دارای معلولیت است.

این سیستم‌های خانگی از فناوری کمکی برای سازگاری با ناتوانی‌های خاص مالک استفاده می‌کنند.

کنترل صوتی می‌تواند به کاربران در محدودیت‌های بینایی و حرکتی کمک کند، در حالی که سیستم‌های هشدار می‌توانند مستقیماً به کاشت حلزون گوش که توسط کاربران کم‌شنوا استفاده می‌شوند متصل شوند.

آنها همچنین می توانند به ویژگی های ایمنی اضافی مجهز شوند.

این ویژگی ها می تواند شامل حسگرهایی باشد که برای موارد اضطراری پزشکی مانند سقوط یا تشنج نظارت می کنند.

فناوری خانه هوشمند به کار گرفته شده در این روش می تواند آزادی بیشتر و کیفیت زندگی بالاتری را در اختیار کاربران قرار دهد.